Dit was alweer de 2e rit nadat mijn Stag uit de mottenballen kwam. Na een voorspoedige tocht pikten we (mijn overbuurman en ik) medeleden om 9.10 uur op. Het was nog tamelijk koud en pas net beter na een week griep, zodat we besloten tot Hillegom met de kap dicht te rijden.

Om stipt 10 uur ronkten we de Pastoorlaan in, de Stag als baken was al van verre zichtbaar, zodat we het huisnummer niet hoefden te zoeken. In een, tot café omgebouwde, voormalige bollenloods “hielpen” we de koffie met het traditionele gebak op te eten. Zo konden we al kauwend kennis maken met hen die we nog niet eerder zagen (en dat waren er toch weer meer dan ik had kunnen denken) en hen begroeten die we al wel kenden.
Het is altijd zeer hartverwarmend en ongedwongen om een groep bij iemand thuis te ontvangen. De organisatie kweten zich zeer gastvrij van deze door hen zelf opgelegde “taak”.

Na het uitreiken van de route kregen we per equipe een heel leuk aandenken in de vorm van mini-narcissen (’s morgens nog in knop en ’s avonds na de warmte en beschutting van de achterbak uitgekomen!) een prima geste…! Vervolgens hebben we, na te hebben vastgesteld dat er 17 equipes waren, de auto’s in de automatische piloot gezet. Gelukkig maar dat de voorste auto’s in staat bleken de route foutloos af te leggen, want ik kan me praktisch geen moment herinneren dat de colonne verbroken werd. Maar niet getreurd, want zo konden we met het verstand op 0 genieten van de miljarden kleuren en natuurlijk ook van het optimale Stag-weer.

Hoewel onze magen begonnen te rammelen hebben we in Tulip Land ons weten te bedwingen en zijn de bloembollen blijven staan. Helaas bleek daar ook dat een onzer Stags de aanblik van marathon lopers niet, zonder de hik te krijgen, heeft kunnen verwerken; later heeft hij zich gelukkig weer enigszins hersteld bij de groep gevoegd. In Tulip Land hebben we het “Panorama van der Ende” kunnen bewonderen. Naar ik begreep moet hij nog 7 jaar lang gedurende plusminus 7 weken aan werken, maar dan is het echt klaar, prachtig.

Het Den Hartogh Ford Museum was tenslotte ons doel; daar aan gekomen nuttigden we eerst een lekkere lunch. Vervolgens bleek dat de organisatie ook nog eens één der vrijwilligers was van het museum; vandaar al zijn autokennis. Ooit heb ik wel eens in een autoboek wat over het museum gelezen en dat er Fords stonden, maar zoveel……!?

Maar na de plusminus 200 modellen te hebben bewonderd en te hebben genoten van het grappige commentaar van onze gids was het al snel weer tijd om na een snelle thee/koffie/bier de terugtocht te aanvaarden. Na onze gastvrouw en –heer te hebben bedankt, koersten we met eerst 3 en later 2 auto’s richting huis, natuurlijk over heerlijke-, bekende-, en soms onbekende secundaire weggetjes. Zo kwamen we onder andere via de Loosdrechtse Plassen en de Vecht bij Utrecht waar we afscheid namen. Vervolgens zetten we koers naar Harderwijk waar we tot besluit heerlijk bleven eten.

Om 9 uur na een lange heerlijke dag thuis.